باد کلاه

بادکلاه. [ ک ُ یا دِ ک ُ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) غرور، مثل باد بروت و باد گیسو:
گرچه آتش سرم و بادکلاه
نه پی تاجوری خواهم داشت.خاقانی.من که آتش سرم و بادکلاه
خاک درگاه توام آبخور است.خاقانی.رجوع به بادکلاهی شود.

غرور

💡 من که آتش سرم و باد کلاه خاک درگاه توام آبخور است

💡 ستاره بر سر عمرت نهاده باد کلاه زمانه بر تن قدرت فکنده باد دواج

💡 گرچه آتش سرم و باد کلاه نه پی تاجوری خواهم داشت