واژۀ مرکب اینجانب در زبان فارسی، حاصل ترکیب دو جزء این و جانب است که در مجموع به معنای این طرف یا این سو بهکار میرود. در متون قدیمی و منابع لغوی، از این ترکیب برای اشاره به جهت یا سویی خاص استفاده شده و به عنوان یک عبارت نشاندهندهٔ مکان، مورد توجه بوده است. در کاربردهای بعدی و به ویژه در متون رسمی و اداری، این واژه نقش ضمیر شخصیِ متکلم را یافته و برای اشاره به گوینده یا نویسنده بهکار میرود. در این حالت، «اینجانب» به عنوان جایگزینی مؤدبانه و رسمی برای ضمیر «من» استفاده میشود و معمولاً در مکاتبات، نامههای اداری و اسناد رسمی بهکار گرفته میشود.
بنابراین این واژه در دو سطح معنایی قابل تعریف است: نخست، به معنای تحتاللفظیِ اشاره به سمت و جهتی نزدیک به گوینده و دوم، در معنای مجازی و رسمی به عنوان ضمیر شخصی برای متکلم. این تحول معنایی نشاندهندهٔ ظرفیت زبان فارسی در توسعهٔ کاربردی واژگان و انطباق آن با نیازهای بیانی در بافتهای مختلف است.