انبان

انبان. [ اَم ْ] ( اِ ) ظرف چرمی که در آن زاد نگه دارند. توشه دان. ( آنندراج ). جراب. ( دهار ) ( منتهی الارب ). علق. جشیر. خرص. قشع. ( منتهی الارب ). خریطه که در او هرچه باشد بدارند. ( مؤید الفضلاء ). زنبیل فقیران که از چرم میباشد. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). کیسه ای از پوست گوسفند دباغت کرده که درست از گوسفند برآورند. ( ناظم الاطباء ) ( حاشیه برهان قاطع چ معین ). مشکیزه. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). پوست بزغاله خشک کرده که درویشان در میان بندند و ذخیره در او بدارند. ( شرفنامه منیری ) ( غیاث اللغات )

( اَ ) [ په. ] (اِ. )۱ - کیسه ای بزرگ. ۲ - شکم، بطن.

کیسۀ بزرگ که از پوست دباغی شدۀ بز یا گوسفند درست کنند.

انبانه، هنبان: کیسه بزرگ که ازپوست دباغی شده بزیاگوسفنددرست کنند
( اسم ) ۱ - کیسه ای بزرگ از پوست گوسفند دباغت کرده که درست از گوسفند بر آورند همیان همیانه انبانه. ۲ - پوست بزغال. خشک کرده که قلندران در میان بندند و ذخیره درو نگاهدارند. یا از انبان تهی پنیر جستن. از غایت شره و آز عمل لغو و بیهوده انجام دادن. ۳ - شکم بطن.

کیسه‌ای بزرگ.
شکم، بطن.

💡 اندر جهان هر آدمی باشد فدای یار خود یار یکی انبان خون یار یکی شمس ضیا

💡 می‌کند او تیز از بهر تو کارد او سگ قحطست و تو انبان آرد

💡 « کانچه را نام کرده‌ای وجدان چیست جز باد کرده در انبان