اقراری

اقراری. [ اِ ] ( ص نسبی ) منسوب به اقرار. قبولی و چیزی که کسی قبول کرده و بدان اعتراف نموده باشد. ( ناظم الاطباء ). || موحد و یکتاپرست. ( از انجمن آرای ناصری ). ج، اقراریان. رجوع به اقراریان شود.

منسوب به اقرار قبولی و چیزی که کسی قبول کرده و بدان اعتراف نموده باشد.

💡 جهان کردست اقراری که او شاهیست دین پرور گواهی می دهد امروز ملک و دین به اقرارش

💡 در روز ازل با حق چون قول بلی گفتیم ما بر سر اقراریم هی هی جبلی قم قم

💡 ای دل چو به صدق از تو نیاید کاری باری می‌کن به مفلسی اقراری

💡 چرخ با آن عظمت گشت به جاه تو مقر بس بود خاصه ز خصمان قوی اقراری

💡 بحر او پرمرجان مشرب محتاجان تا بود در تن جان ما بر این اقراریم

💡 بندهٔ سید شدم از جان و دل این سخن صدق است و اقراری خوشست