کلمهی «اعداء» در فارسی به معنای دشمنان، مخالفان یا کسانی است که خصومت یا دشمنی نسبت به فرد یا گروهی دارند. این واژه از ریشه عربی «عدو» گرفته شده و جمع آن «اعداء» است، که به افرادی اشاره دارد که در برابر کسی یا چیزی ایستادگی میکنند یا قصد آسیب رساندن دارند. اعداء میتوانند در زمینههای مختلف ظاهر شوند، مانند سیاسی، اجتماعی، فردی یا حتی در زمینههای فرهنگی و فکری، و معمولاً با رفتارهای خصمانه یا رقابتآمیز شناخته میشوند. این واژه غالباً در متون رسمی، ادبی یا تاریخی برای اشاره به دشمنان آشکار یا پنهان به کار میرود و بار معنایی آن میتواند شدت خصومت را نشان دهد. از نظر معنایی، «اعداء» با واژههایی مثل دشمنان، مخالفان و معاندان هممعنی است و میتواند در بیان روابط خصمانه، نزاعها یا رقابتهای آشکار میان افراد و گروهها نیز به کار رود، به طوری که نشاندهنده فاصله، خصومت یا نیت مقابلهای آنها نسبت به یک شخص، جمع یا ایده مشخص باشد.
اعدا
لغت نامه دهخدا
اعدا. [ اَ ] ( ع اِ ) دشمن. ( ناظم الاطباء ). اعدای دین و دولت؛ دشمن دین و دولت. ( ناظم الاطباء ). اعدا عدو؛ بطور مبالغه یعنی سخت دشمن و دشمن بزرگ. ( ناظم الاطباء ). دشمنان.
فرهنگ معین
( اَ ) [ ع. اعداء ] جِ عدو، دشمنان.
فرهنگ عمید
= عدو
فرهنگ فارسی
( اسم ) جمع عدو دشمنان.
ماخوذ از تازی دشمن. اعدای دین و دولت. دشمن دین و دولت.
ویکی واژه
اعداء جِ عدو؛ دشمنان.
جمله سازی با اعدا
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 بسعد اختر میمون مظفر گشت بر اعدا قلج تمغاج خان مسعود رکن الدین والدنیا
💡 اهل وحدت را نباشد جنگ با خصم برون از شکست خویشتن بر قلب اعدا میزنند
