آب‌گریز

آب گریز
{hydrophobe} [شیمی، مهندسی بسپار] ماده ای که میل به جذب آب ندارد
{hydrophobic} [شیمی، مهندسی بسپار] ویژگی ماده ای که میل به جذب آب ندارد

آب گریز. رجوع شود به:آب_دوست_وآب_گریز

(شیمی): موادی مانند روغن، چربی، موم، و بعضی گَردهای نرم مانند دوده ذغال که آب جذب نمی‌کنند و در آن حل نمی‌شوند؛ آب‌ترس، هیدروفوب، ئیدروفوب.
حوزه: [شیمی، مهندسی بسپار]: ماده‏ای که میل به جذب آب ندارد.

💡 مولکول‌های آب‌گریز غیرقطبی هستند و به همین خاطر تمایل به دیگر مولکول‌ها و حلال‌های غیرقطبی دارند. این مولکول‌های آب‌گریز در درون آب به هم پیوسته و تشکیل میسل می‌دهند. متقابلاً آب بر روی سطوح آب‌گریز زاویه‌تماس بسیار بزرگی به خود می‌گیرد و به‌شکل قطره‌های کروی درمی‌آید.

💡 به هر مایعی که زاویه تماس آن بالای ۱۵۰ درجه و پسماند آن کمتر از ۱۰ درجه باشد، بساآب‌گریز گفته می‌شود. بساآب‌گریزی به اثر نیلوفر آبی اشاره دارد که در آن قطره‌های آب روی برگ‌های نیلوفر آبی سر می‌خورند و ذرات موجود روی سطح برگ را با خود حرکت می‌دهند بی‌آنکه روی سطح باقی بمانند.

💡 مثال‌هایی از مولکول آب‌گریز شامل نفت، آلکن‌ها، روغن و چربی می‌شوند. از مواد آب‌گریز در صنعت به عنوان شوینده چربی (درکنار مواد چربی‌گریز)، جداکننده‌های نفت از آب و برای زدودن ذرات غیرقطبی از سطوح قطبی استفاده می‌شود.

💡 مولکول‌های هیدروفیل طبق قوانین ترمودینامیک علاوه بر تمایل و قابلیت برای حل شدن در آب، در هر محلول قطبی دیگری می‌توانند حل شوند، زیرا به خاطر قطبی بودن و با ایجاد پیوند هیدروژنی به‌آسانی با آب و دیگر مولکول‌های قطبی محلول شده و از ترکیب با چربی و روغن و هر مولکول آب‌گریز دیگری سر باز می‌زنند. این پدیده در غشای سلولی جایگاه ویژه‌ای دارد.