شادیچه
شادیچه، که در لغتنامه دهخدا و فرهنگهای لغت معتبر فارسی به عنوان بالاپوش تعریف شده است، واژهای است که ریشه در تاریخ و فرهنگ این مرز و بوم دارد. این کلمه که در برخی منابع به لحاف نیز ترجمه شده است، در دوران گذشته به نوعی پوشاک گفته میشده که وظیفه گرم نگه داشتن بدن را بر عهده داشته است. ظاهراً این واژه با زبان تازی (عربی) نیز ارتباط معنایی داشته و در آن زبان معادل لحاف بوده است.
با توجه به تعاریف موجود، میتوان دریافت که شادیچه، علاوه بر معنای ظاهری خود به عنوان یک بالاپوش، حامل بار معنایی عمیقتری نیز بوده است. این واژه، یادآور سنتهای دیرین در زمینه پوشاک و اهمیت گرمای خانگی و آسایش در فصول سرد سال است. بررسی واژگان اینچنینی، دریچهای به سوی درک بهتر شیوههای زندگی، فرهنگ و حتی زبان نیاکان ما میگشاید.
مترادفها
شادی، خوشی
متضادها
غم، اندوه، غصه
لغت نامه دهخدا
شادیچه. [ چ َ / چ ِ ]( اِ مرکب ) بالاپوش باشد و آن را به زبان تازی لحاف گویند. ( فرهنگ جهانگیری ). بالاپوش و لحاف را گویند. ( برهان قاطع ). و بعضی گفته اند جبه پنبه آکنده و جامه ٔسطبر کار یمن است. ( انجمن آرای ناصری ):
چو بالش از همه کس بر سر آیم ار باشد
دمی بزیرم شادیچه چون نهالیچه.پوربهای جامی ( از فرهنگ جهانگیری ).تا گل از شادیچه رومی برون آمد به باغ
زندوافش همچو اسقف زندخوان آمد پدید.سراج سکزی ( از انجمن آرای ناصری ).
فرهنگ معین
(چَ ) (اِمر. ) لحاف.
فرهنگ عمید
۱. رختخواب، لحاف.
۲. بالاپوش.
ویکی واژه
لحاف.
جمله سازی با شادیچه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 سحر ساقی سر از شادیچه بردار بنای جشن سنگانداز میکن
💡 همچو گوهر کز صدف آید برون آید از شادیچه بیرون شادخوار
