خوص

خوص. ( ع اِ ) برگ خرما. ( مهذب الاسماء ) ( از منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ). برگ خرما بافته شده یا غیربافته. ( یادداشت مؤلف ). || برگ درخت مقل و نارجیل و امثال که دراز و باریک باشد. ( از تحفه حکیم مؤمن ). || برگ کاکااو. ( ناظم الاطباء ).
خوص. [ خ َ وَ ] ( ع مص ) فرورفتن چشم به مغاک. ( از منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ).

[ ع. ] (اِ. ) برگ درخت خرما.

( اسم ) برگ درخت خرما.
فرو رفتن چشم بمغاک

[ویکی فقه] خُوص‏ به ضم خاء چیزی که از آن در بافت حصیر استفاده می کنند.از آن به مناسبت در باب تجارت و اطعمه و اشربه سخن گفته‏اند.
خُوص برگ درخت خرما می باشد.
احکام خُوص
بافندگی از شغلهای مکروه است.
برخی گفته‏اند: مراد از بافندگی عمل ریسیدن و تابیدن است، مانند تابیدن پنبه و تبدیل آن به نخ. از این رو، بافتن حصیر از برگ درخت خرما و مانند آن مصداق بافندگی نخواهد بود و در نتیجه مکروه نیست؛ بلکه طبق روایتی، بافتن حصیر از برگ درخت خرما از شغلهای انبیا و اولیا علیهم السّلام شمرده شده است.
خلال کردن با برگ درخت خرما مکروه است.

برگ درخت خرما.

💡 وزین سوگران کرد اخوص رکاب سوی کوه آتش بیامد چوآب

💡 از آنان کشان بود فرجام نیک دلیری که اخوص بدش نام نیک

💡 چه بنشینم چه برخیزم قعودی لک قیامی لک ترا ام نیستم خود را شخوصی لک مقامی لک