بدچشم

بدچشم. [ب َ چ َ / چ ِ ] ( ص مرکب ) کسی که چشم بد و منظر شوم دارد. ( ناظم الاطباء ). کسی که نظر او بد باشد. ( آنندراج ). نافس. ( منتهی الارب ). آنکه چشم زخم رساند. آنکه چشم زند. آنکه چشم کند و نظر زند. سخت چشم زخم رساننده. پلیدچشم. عیون. شورچشم. ( یادداشت مؤلف ):
بچشمت کرد بدچشمی همانا
ز چشم بد دگر شد حال و سانت.ناصرخسرو.|| کسی که بمال دیگران طمع کند. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || مردی که بزنان نامحرم بنظر شهوت نگرد. ( فرهنگ فارسی معین ). آنکه زیاد نظر کند بزنان دیگر و آنکه در زن دیگران بنظر ریبه بیند. ( یادداشت مؤلف ). || اسب رموک که چشمش ضعیف بود. ( ناظم الاطباء ). اسب و استر که از دیده برمد. ( یادداشت مؤلف ).

۱. مردی که به زنان نامحرم از روی شهوت و به چشم بد نگاه کند.
۲. [عامیانه] کسی که چشمش بد و شوم باشد و از او چشم زخم به دیگران برسد.

( صفت ) ۱ - مردی که بزنان نامحرم بنظر شهوت نگرد. ۲ - کسی که چشمش شوم باشد آنکه بدیگران چشم زخم زند.

💡 به چشمت کرد بدچشمی، همانا ز چشم بد دگر شد حال و سانت

💡 عجب نباشد اگر برق از سیاست تو کند چو توسن بدچشم، از سیاهی رم

💡 مشو هیچ با مرد بدچشم یار که بدچشم مردم نیاید به کار

💡 دشن چشم (‌بدچشم‌) مرد به یاری مگیر.