بدبوی

بدبوی. [ ب َ ] ( ص مرکب ) آنچه بوی بد دهد. متعفن. گندیده. بویناک. مقابل خوشبوی و معطر. ( فرهنگ فارسی معین ). عفن. کریه الرایحة. گنده. ( یادداشت مؤلف ). مُنْتُن، مِنْتین؛ بدبوی. ( منتهی الارب ). و رجوع به بدبو شود.

( صفت ) آنچه که بوی بد دهد متعفن گندیده بویناک مقابل خوشبوی معطر.

💡 گل بدبوی‌، بد بوبد گلابش سئوال خام‌، خام افتد جوابش

💡 سپس خزانه های دیگرش بگشاید بدبوی و ترس آور. و هنگام دیدن آنها چنان به جزع افتد که اگرش بین بهشتیان بخش کنند، نعمت های بهشتی برایشان مکدر کند. این خزانه ها ویژه ی ساعاتی است که در آن به معصیت خداوند مشغول بوده است.

💡 سیر یک روز طعنه زد به پیاز که تو مسکین چقدر بدبویی

💡 به صد زاری و زور از آن شوربخت جدا شد یکی باد بدبوی سخت

💡 جز ز تویی تو بگو چیست که ملک تو نیست چشم بدت دور باد چشم بد بدبویی