لغت نامه دهخدا
افشک. [ اَ ش َ ] ( اِ ) شبنم را گویند که شبها بر روی سبزه و گل و لاله نشیند. ( برهان ) ( مجمعالفرس ) ( هفت قلزم ) ( ناظم الاطباء ) ( مؤید الفضلاء ) ( فرهنگ شعوری ). بمعنی شبنم است، زیرا که از هوا افشانده می شود. ( انجمن آرای ناصری ) ( آنندراج ). نمی که شب بر روی سبزه و گیاه نشیند. ( یادداشت مؤلف ). افشنک. ( برهان ) ( شعوری ) ( مؤید الفضلاء ) ( انجمن آراء ناصری ):
باغ ملک آمد طری از رشحه کلک وزیر
زانکه افشک میکند مر باغ و بستان را طری.رودکی ( از انجمن آراء ).و رجوع به افشنگ شود.
