wigger

💡 “And Wigger was still all she had,” Goldman writes.

گلدمن می‌نویسد: «و ویگر هنوز تنها دارایی او بود.»

💡 A self-pitying, egotistical artist type finds an abandoned pink rag—the beloved Wigger—and climbs up a mountain with it, as his sort of refusenik art project, on Christmas Eve.

یک هنرمند خودخواه و خودبین، یک پارچه صورتی رها شده - همان ویگر محبوب - را پیدا می‌کند و در شب کریسمس، به عنوان یک پروژه هنریِ «رفعِ ممنوعیت» با آن از کوه بالا می‌رود.

💡 “Wigger” satisfies both my daughter’s longing for zigs and zags and my longing for the straightest line possible: the story ends exactly where it begins.

«ویگر» هم اشتیاق دخترم را برای زیگزاگ و داینامیک ارضا می‌کند و هم اشتیاق من را برای مستقیم‌ترین خط ممکن: داستان دقیقاً همان جایی که شروع می‌شود، تمام می‌شود.

💡 So, Susanna is still in the hospital; Wigger is in far-off Switzerland.

بنابراین، سوزانا هنوز در بیمارستان است؛ ویگر در سوئیسِ دورافتاده است.

💡 “I can read this to you,” I tell my daughter, of “Wigger.”

به دخترم در مورد «ویگر» می‌گویم: «می‌توانم این را برایت بخوانم.»