Warhol

💡 The art, which included work by Pablo Picasso and Andy Warhol, belonged to Ahmad.

این اثر هنری که شامل آثاری از پابلو پیکاسو و اندی وارهول بود، متعلق به احمد بود.

💡 The show paired Warhol with contemporary influencers in a sly mirror.

این نمایش، وارهول را در کنار اینفلوئنسرهای معاصر، به شکلی زیرکانه قرار داد.

💡 Even without the signature, neon color blocks whispered Warhol.

حتی بدون امضا، بلوک‌های رنگی نئونی زمزمه می‌کردند که وارهول چه می‌گوید.

💡 A wall of soup cans signaled Warhol before the caption did.

دیواری از قوطی‌های سوپ، قبل از عنوان عکس، وارهول را به تصویر می‌کشید.

💡 As an adult, Warhol attended church, albeit sporadically, and accepted a commission to refashion Leonardo’s da Vinci’s “The Last Supper” for an exhibition in Milan.

وارهول در بزرگسالی، هرچند گاه‌به‌گاه، به کلیسا می‌رفت و سفارشی برای بازسازی تابلوی «شام آخر» اثر لئوناردو داوینچی برای نمایشگاهی در میلان پذیرفت.

💡 The appropriations ricochet off the feminist imitations of Andy Warhol and Frank Stella paintings that Elaine Sturtevant began to make in the 1960s.

این تصرفات، تقلیدهای فمینیستی از نقاشی‌های اندی وارهول و فرانک استلا را که الین استورتوانت در دهه ۱۹۶۰ شروع به ساخت آنها کرد، هدف قرار می‌دهد.