Troilus and Cressida

💡 I could understand that attitude if we were talking about the utterly unlovable “Troilus and Cressida.”

اگر درباره «تروئیلوس و کرسیدا»ی کاملاً دوست‌داشتنی صحبت می‌کردیم، می‌توانستم این طرز فکر را درک کنم.

💡 Students staged scenes from Troilus and Cressida to test rhetorical extremes.

دانش‌آموزان صحنه‌هایی از نمایشنامه ترویلوس و کرسیدا را به نمایش گذاشتند تا افراط‌گرایی‌های بلاغی را بیازمایند.

💡 Almost a year and a half ago, Mount was in that same rehearsal space, about to begin tech for a production of “Troilus and Cressida” that an audience would never see.

تقریباً یک سال و نیم پیش، مونت در همان فضای تمرین بود و در شُرُف شروع کار فنی برای اجرایی از «تروئیلوس و کرسیدا» بود که تماشاگران هرگز آن را نخواهند دید.

💡 The director pitched Troilus and Cressida as comedy curdling into ash.

کارگردان، ترویلوس و کرسیدا را به عنوان کمدی‌ای که در حال تبدیل شدن به خاکستر است، معرفی کرد.

💡 A modern Troilus and Cressida skewered war as marketing with sharp suits.

یک جنگ ترویلوس و کرسیدای مدرن که با لباس‌های تیز و برنده به عنوان بازاریابی به تصویر کشیده شده است.

💡 A production of “Troilus and Cressida” with the British director James Macdonald, in 2005, proved to be a turning point.

اجرای «تروئیلوس و کرسیدا» با کارگردانی بریتانیایی جیمز مک‌دونالد در سال ۲۰۰۵، نقطه عطفی بود.