talking picture

💡 Is that ironic given that the plot centers on a very specific upheaval in film history, the coming of talking pictures in the mid-1920s?

آیا این با توجه به اینکه داستان حول یک تحول بسیار خاص در تاریخ سینما، یعنی ظهور فیلم‌های ناطق در اواسط دهه ۱۹۲۰، می‌چرخد، طعنه‌آمیز است؟

💡 The first talking picture transformed theaters into classrooms for a new accent of acting.

اولین فیلم ناطق، سالن‌های سینما را به کلاس‌های درس برای ایجاد لهجه جدید بازیگری تبدیل کرد.

💡 When I was small, and spent as much time as allowable in front of a TV set, the history of talking pictures was only four or five decades old; you could take it in whole.

وقتی کوچک بودم و تا جایی که می‌توانستم جلوی تلویزیون می‌نشستم، تاریخ سینمای ناطق فقط چهار یا پنج دهه قدمت داشت؛ می‌شد کل آن را در نظر گرفت.

💡 Godard responded: "This is what happens when silent movies meet talking pictures."

گدار پاسخ داد: «این اتفاقی است که وقتی فیلم‌های صامت با فیلم‌های ناطق روبرو می‌شوند، می‌افتد.»

💡 Critics feared the talking picture would kill visual storytelling; instead, it just complicated it.

منتقدان نگران بودند که فیلم ناطق، داستان‌سرایی بصری را از بین ببرد؛ در عوض، فقط آن را پیچیده‌تر کرد.

💡 A talking picture invited writers into a medium that once preferred pantomime.

یک فیلم ناطق، نویسندگان را به رسانه‌ای دعوت کرد که زمانی پانتومیم را ترجیح می‌داد.