superrich

💡 High-rise New York apartments have acquired totemic significance for the superrich.

آپارتمان‌های بلندمرتبه نیویورک برای ابرثروتمندان اهمیت نمادین پیدا کرده‌اند.

💡 Similarly, the one pillar of American society that seems to be unalterable as everything else breaks is that the superrich continue to get richer.

به همین ترتیب، تنها ستون جامعه آمریکا که به نظر می‌رسد با فروپاشی هر چیز دیگری تغییرناپذیر است، این است که ابرثروتمندان همچنان ثروتمندتر می‌شوند.

💡 Again, one doesn’t need a quid pro quo to see how access makes it more likely for policy to favor the interests of the superrich.

باز هم، برای دیدن اینکه چگونه دسترسی، احتمال اینکه سیاست به نفع منافع ابرثروتمندان باشد را افزایش می‌دهد، نیازی به معامله متقابل نیست.

💡 Policy debates ask how the superrich should contribute beyond philanthropy’s glossy brochures.

بحث‌های سیاسی این پرسش را مطرح می‌کنند که ابرثروتمندان چگونه باید فراتر از بروشورهای پر زرق و برق خیریه مشارکت کنند.

💡 Satire about the superrich lands best when it punches systems, not just eccentric wardrobes.

طنز درباره سرزمین‌های ابرثروتمندان وقتی بهترین نتیجه را می‌دهد که به سیستم‌ها ضربه بزند، نه فقط به کمد لباس‌های عجیب و غریب.

💡 The superrich collect time more than objects, outsourcing chores until calendars resemble meadows.

ابرثروتمندان بیشتر از اشیاء، زمان را جمع‌آوری می‌کنند و کارهای روزمره را برون‌سپاری می‌کنند تا جایی که تقویم‌ها شبیه چمنزار می‌شوند.