اسم (noun)
📌 رویکردی معمولاً همزمان به مطالعه زبان که در آن یک زبان به عنوان شبکهای مستقل از نظامهای صوری تحلیل میشود که هر یک از عناصری تشکیل شده است که بر اساس تضادشان با سایر عناصر موجود در نظام تعریف میشوند.
📌 مکتبی در زبانشناسی که در دهههای ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ در ایالات متحده توسعه یافت و با چنین رویکردی و تأکید بر ویژگیهای صوری آشکار زبان، بهویژه واجشناسی، صرف و نحو، مشخص میشود.