Slatkin

💡 Slatkin noted that the recording, released in 1955, didn’t sell well, probably thanks to the album cover’s saturnine painting of a composer that few would recognize.

اسلاتکین خاطرنشان کرد که این آلبوم که در سال ۱۹۵۵ منتشر شد، فروش خوبی نداشت، احتمالاً به دلیل نقاشی غمگین روی جلد آلبوم از آهنگسازی که کمتر کسی او را می‌شناسد.

💡 The masterclass with Slatkin turned tempo arguments into lessons about breath and intent.

کلاس استاد با اسلاتکین، بحث‌های مربوط به تمپو را به درس‌هایی در مورد تنفس و نیت تبدیل کرد.

💡 He and Slatkin also go back decades, having performed together and become such good friends that the conductor turned pages for him in the Franck.

او و اسلاتکین همچنین به دهه‌ها قبل برمی‌گردند، زمانی که با هم اجرا داشتند و آنقدر با هم دوست بودند که رهبر ارکستر در فرانک برای او صفحاتی را ورق زد.

💡 Recordings conducted by Slatkin often balance warmth with an engineer’s respect for detail.

ضبط‌هایی که توسط اسلاتکین انجام می‌شوند اغلب گرمی و احترام یک مهندس به جزئیات را با هم متعادل می‌کنند.

💡 Slatkin also noted that his parents weren’t enamored of their performance, but then again, he explained that they were temperamentally ever ready to find fault.

اسلاتکین همچنین اشاره کرد که والدینش شیفته‌ی عملکرد آنها نبودند، اما از طرف دیگر، توضیح داد که آنها ذاتاً همیشه آماده‌ی ایراد گرفتن بودند.

💡 Under Slatkin, the orchestra found a clarity that made familiar scores feel newly ironed.

ارکستر تحت رهبری اسلاتکین به چنان شفافیتی دست یافت که باعث می‌شد نت‌های آشنا، ظاهری تازه و اتوکشیده داشته باشند.