sirrah

💡 A stray sirrah in modern dialogue reads as parody unless handled with care.

یک سیرا (نوعی آواز) سرگردان در دیالوگ‌های مدرن، اگر با دقت مورد استفاده قرار نگیرد، به عنوان تقلید مسخره‌آمیز تلقی می‌شود.

💡 "And who are you, sirrah?" demanded Felgate, giving him a fierce look that cowed him for the time.

فلگیت با نگاهی خشمگین که برای مدتی او را ترساند، پرسید: «و تو کی هستی، خانم؟»

💡 “Mind your tongue, sirrah,” the actor barked, relishing the archaic sting.

بازیگر با لذت از نیش قدیمی فریاد زد: «مواظب زبانت باش، خانم.»

💡 He had told me that my tongue outran my thoughts, and I stood silent until he asked me curtly, "Well, sirrah, what do you say?"

او به من گفته بود که زبانم از افکارم پیشی می‌گیرد، و من ساکت ماندم تا اینکه او با لحنی تند از من پرسید: «خب، خانم، نظرت چیست؟»

💡 Playwrights drop sirrah when they want immediate Elizabethan flavor.

نمایشنامه‌نویسان وقتی می‌خواهند فوراً حال و هوای الیزابتی داشته باشند، سیرا را کنار می‌گذارند.

💡 Bear it in mind, sirrah; and when you perform, give Perigord a wide berth.

این را در نظر داشته باش، خانم محترم؛ و وقتی اجرا می‌کنی، پریگورد را کاملاً نادیده بگیر.