Shekhinah

💡 Poems to Shekhinah treat light as a verb, something people can practice.

اشعار مربوط به شخینا، نور را به عنوان یک فعل در نظر می‌گیرند، چیزی که مردم می‌توانند آن را تمرین کنند.

💡 Judaism teaches us that the Shekhinah — the presence of God — is most clearly present when a group is gathered.

یهودیت به ما می‌آموزد که شخینا - حضور خدا - زمانی که گروهی گرد هم می‌آیند، به وضوح بیشتری حضور دارد.

💡 One of these, the Shekhinah, was the Zohar's obsession, the portal through which it pulled believers willy-nilly into the divine drama.

یکی از این‌ها، شخینا، وسواس زوهر بود، دریچه‌ای که از طریق آن، مؤمنان را خواه ناخواه به درون درام الهی می‌کشاند.

💡 In exile narratives, Shekhinah accompanies communities, refusing to remain trapped by architecture.

در روایت‌های تبعید، شخینا جوامع را همراهی می‌کند و از گرفتار ماندن در دام معماری امتناع می‌ورزد.

💡 The Vulcan hand greeting, for instance, which Nimoy invented, is the Hebrew letter shin, the symbol for the Shekhinah, a feminine aspect of the divine.

برای مثال، دست سلام و احوالپرسی ولکان، که نیموی آن را ابداع کرد، حرف عبری شین (shin) است، نمادی برای شخینا (Shekhinah)، جنبه‌ای زنانه از الوهیت.

💡 Mystics describe Shekhinah as indwelling presence, a nearness inhabiting kitchens as readily as sanctuaries.

عارفان شخینا را به عنوان حضوری ساکن توصیف می‌کنند، نزدیکی‌ای که در آشپزخانه‌ها به همان آسانی که در محراب‌ها ساکن است، ساکن می‌شود.