Sangraal

💡 It was here that he wrote his Sangraal poem, and the strong picture of its close might apply to this scene as forcibly as it does to its original.

اینجا بود که او شعر سنگرال خود را سرود، و تصویر قوی پایان آن می‌تواند به همان اندازه که برای صحنه اصلی‌اش صادق است، برای این صحنه نیز صادق باشد.

💡 It was inconceivable that a knight of such noble principles would even consider touching the Sangraal, to say nothing of making off with it.

غیرقابل تصور بود که شوالیه‌ای با چنین اصول والایی حتی به فکر دست زدن به سنگرال بیفتد، چه برسد به فرار با آن.

💡 And then the Mass of the Sangraal was ended, and then began the passing out of that land of the holy persons and holy things that had returned to it after the long years.

و آنگاه مراسم عشای ربانی سانگراال پایان یافت، و آنگاه رفتن از آن سرزمینِ افراد و چیزهای مقدس که پس از سال‌های طولانی به آن بازگشته بودند، آغاز شد.

💡 Novelists use the Sangraal to test characters’ motives; purity and greed look similar until the final chapter.

رمان‌نویسان از سنگرال برای آزمایش انگیزه‌های شخصیت‌هایشان استفاده می‌کنند؛ پاکی و طمع تا فصل آخر شبیه به هم به نظر می‌رسند.

💡 A museum exhibit explored the Sangraal myth responsibly, separating literature, faith, and speculative tourism.

یک نمایشگاه موزه‌ای، اسطوره‌ی سانگرال را با رویکردی مسئولانه بررسی کرد و ادبیات، ایمان و گردشگری گمانه‌زن را از هم تفکیک نمود.

💡 Legends describe the Sangraal as both cup and quest, a mirror reflecting the seeker more than any relic.

افسانه‌ها، سنگرال را هم به عنوان جام و هم به عنوان جستجو توصیف می‌کنند، آینه‌ای که بیش از هر یادگاری، جوینده را منعکس می‌کند.