Ruritania

💡 Unless you’ve said so, the assumption is that you’re not the princess of Ruritania, or living under witness protection, or struggling with a serious illness.

مگر اینکه خودتان گفته باشید، فرض بر این است که شما شاهزاده خانم روریتانیا نیستید، یا تحت حمایت شاهدان عینی زندگی نمی‌کنید، یا با یک بیماری جدی دست و پنجه نرم نمی‌کنید.

💡 In the course of their repartee, we learn that the cheerful, easygoing Rudolf has red hair, the visible reminder of a great-grandmother’s indiscretion with a member of the royal house of Ruritania.

در جریان گفتگوی آنها، متوجه می‌شویم که رودولف شاد و خوش‌برخورد، موهای قرمزی دارد که یادآور آشکار بی‌احتیاطی مادربزرگش با یکی از اعضای خاندان سلطنتی روریتانیا است.

💡 Thomas Jefferson viewed the Old World as a redundant Ruritania where brave souls were weighed down by the ‘monkish trammels of priests and kings.’

توماس جفرسون دنیای قدیم را به عنوان یک روریتانیای زائد می‌دید که در آن روح‌های شجاع زیر بار «بند و بساط راهبانه‌ی کشیشان و پادشاهان» خم شده بودند.

💡 Film adaptations of Ruritania love capes, mustaches, and implausibly honorable duels.

اقتباس‌های سینمایی از روریتانیا عاشق شنل، سبیل و دوئل‌های به‌طرز باورنکردنی شرافتمندانه هستند.

💡 Diplomats joke about Ruritania when hypotheticals need a harmless address.

دیپلمات‌ها وقتی فرضیه‌ها به یک آدرس بی‌ضرر نیاز دارند، درباره روریتانیا شوخی می‌کنند.

💡 The novel set in Ruritania invented a kingdom so persuasive that maps feel guilty for leaving it out.

رمانی که در روریتانیا اتفاق می‌افتد، پادشاهی‌ای چنان متقاعدکننده خلق کرده که نقشه‌ها از حذف آن احساس گناه می‌کنند.