Pyrrhonism

💡 Modern therapy sometimes echoes Pyrrhonism, teaching clients to hold beliefs lightly while testing them against lived experience.

درمان مدرن گاهی اوقات پیرونیسم را تکرار می‌کند و به مراجعین می‌آموزد که اعتقادات خود را به راحتی حفظ کنند و در عین حال آنها را در برابر تجربه زیسته آزمایش کنند.

💡 In seminar, Pyrrhonism served as an antidote to hot takes, encouraging questions that dissolve instead of duel.

در سمینار، پیرهونیسم به عنوان پادزهری برای برداشت‌های تند عمل می‌کرد و پرسش‌هایی را تشویق می‌کرد که به جای دوئل، حل می‌شوند.

💡 The truth is to be found neither in dogmatism nor in Pyrrhonism, both of which Pascal combated with equal vigour.

حقیقت را نه در جزم‌گرایی می‌توان یافت و نه در پیرونیسم، که پاسکال با هر دو با شدت یکسانی مبارزه می‌کرد.

💡 It’s hard to tell which had horrified him more: his failure at neurophysiology or his anguish at du Bois-Reymond’s Pyrrhonism.

دشوار است که بگوییم کدام یک او را بیشتر وحشت زده کرده بود: شکستش در فیزیولوژی اعصاب یا رنجش از پیرونیسم دو بوا-ریموند.

💡 The second no longer comprehend either dogmatism or Pyrrhonism.

دومی دیگر نه دگماتیسم را درک می‌کند و نه پیرونیسم را.

💡 Practitioners of Pyrrhonism suspend judgment not because truth is forbidden but because certainty often outpaces evidence, and tranquility prefers a slower gait.

پیروان پیروهونیسم قضاوت را به حالت تعلیق در می‌آورند، نه به این دلیل که حقیقت ممنوع است، بلکه به این دلیل که یقین اغلب از شواهد پیشی می‌گیرد و آرامش، گام برداشتن آهسته‌تر را ترجیح می‌دهد.