Pirandello

💡 It was spun off, so Davidson thinks, from the title of Luigi Pirandello’s 1921 play, “Six Characters in Search of an Author.”

دیویدسون فکر می‌کند که این اثر از عنوان نمایشنامه‌ی «شش شخصیت در جستجوی نویسنده» اثر لوئیجی پیراندلو در سال ۱۹۲۱ اقتباس شده است.

💡 It is so if you think so, to borrow a phrase from Luigi Pirandello: the notion that narrative, or identity, must be conditional, a reflection of the observer more than the observed.

اگر اینطور فکر می‌کنید، به قول لوئیجی پیراندلو: این تصور که روایت یا هویت باید مشروط باشد، بیشتر بازتابی از مشاهده‌گر باشد تا آنچه مشاهده می‌شود، همینطور است.

💡 Reading Pirandello feels like watching masks talk about the faces beneath them until you realize they’re talking about you.

خواندن آثار پیراندلو مثل تماشای ماسک‌هایی است که درباره چهره‌های زیرشان صحبت می‌کنند تا زمانی که متوجه می‌شوید دارند درباره شما صحبت می‌کنند.

💡 And as a man of the theater who directed plays by the likes of Pirandello and Beckett, Camilleri was no stranger to unorthodoxy.

و کامیلری به عنوان مردی اهل تئاتر که نمایشنامه‌هایی از نویسندگانی چون پیراندلو و بکت را کارگردانی کرده بود، با سنت‌شکنی بیگانه نبود.

💡 Students argued whether Pirandello predicted social media, where performance and selfhood blur cheerfully and anxiously.

دانشجویان بحث می‌کردند که آیا پیراندلو رسانه‌های اجتماعی را پیش‌بینی کرده است، جایی که عملکرد و فردیت با شادی و اضطراب در هم می‌آمیزند.

💡 The director staged Pirandello with mirrors and overlapping scenes, letting identity fracture in stylish, truthful ways.

کارگردان، پیراندلو را با آینه‌ها و صحنه‌های همپوشانی به تصویر کشید و اجازه داد هویت به شیوه‌های شیک و صادقانه‌ای شکسته شود.