Pierrot Lunaire

💡 Berg’s score was written at the time his teacher Schoenberg’s “Pierrot Lunaire” and Stravinsky’s “Rite of Spring” had their premieres.

موسیقی متن برگ در زمانی نوشته شد که «پیرو لونیر» اثر استادش شوئنبرگ و «آیین بهار» اثر استراوینسکی برای اولین بار اجرا می‌شدند.

💡 The soprano rehearsed Pierrot Lunaire with a pianist who counted like a mathematician and breathed like a poet.

سوپرانو، قطعه‌ی «پیرو لونیر» را با پیانیستی تمرین کرد که مانند یک ریاضیدان می‌شمرد و مانند یک شاعر نفس می‌کشید.

💡 Neither Schoenberg’s 20th century classic “Pierrot Lunaire” nor Kate Soper’s striking 2012 “Voices From the Killing Jar” is an opera, not that it matters.

نه اثر کلاسیک قرن بیستمی شوئنبرگ، «پیرو لونر»، و نه اثر برجسته‌ی کیت سوپر، «صداهایی از کوزه‌ی قاتل»، که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد، اپرا نیستند، و البته این موضوع اهمیتی هم ندارد.

💡 Arnold Schoenberg’s sacrilegious “Pierrot Lunaire” foretold a distortion of reality that has never left us.

اثر موهن «پیرو لونیر» اثر آرنولد شوئنبرگ، تحریفی از واقعیت را پیش‌بینی کرده بود که هرگز ما را رها نکرده است.

💡 Hearing Pierrot Lunaire live, you feel punctuation become sound: commas as gasps, dashes as glances, and periods that refuse to settle.

با شنیدن اجرای زنده‌ی پیرو لونیر، احساس می‌کنید که علائم نگارشی به صدا تبدیل می‌شوند: ویرگول‌ها به مثابه‌ی نفس‌های بریده، خط تیره‌ها به مثابه‌ی نگاه‌ها، و نقطه‌هایی که از آرام گرفتن سر باز می‌زنند.

💡 “In Schoenberg’s ‘Pierrot Lunaire,’ there’s a line that translates to ‘I breathe the air of other worlds.’

«در قطعه‌ی «پیرو لونیر» اثر شوئنبرگ، بیتی وجود دارد که ترجمه‌اش می‌شود «من هوای جهان‌های دیگر را تنفس می‌کنم».