Pickwickian

💡 But he had that funny Pickwickian name, and he knew it.

اما او آن اسم بامزه‌ی پیک‌ویکی‌اش را داشت، و خودش هم این را می‌دانست.

💡 A Pickwickian reading invites generosity, asking audiences to chase intent alongside syntax.

خوانش پیک‌ویکی، سخاوت را فرا می‌خواند و از مخاطبان می‌خواهد که در کنار نحو، به دنبال هدف نیز باشند.

💡 With a literary flourish, they named the condition Pickwickian syndrome after a character who falls asleep standing up in Charles Dickens’s first novel, The Pickwick Papers.

آنها با یک چاشنی ادبی، این وضعیت را سندرم پیک‌ویک نامیدند که برگرفته از شخصیتی است که در اولین رمان چارلز دیکنز، «یادداشت‌های پیک‌ویک»، ایستاده به خواب می‌رود.

💡 The judge dismissed the insult as Pickwickian, noting tone and context rescue language more often than footnotes do.

قاضی این توهین را به عنوان توهینی پیک‌ویکی رد کرد و به لحن و زبان نجات‌بخش متن بیشتر از پاورقی‌ها اشاره کرد.

💡 Calling a remark Pickwickian signals it was meant harmlessly, even if the literal words looked mischievous.

اینکه یک اظهارنظر را پیک‌ویکی بنامیم، نشان می‌دهد که منظور بی‌ضرری داشته است، حتی اگر کلمات تحت‌اللفظی آن شیطنت‌آمیز به نظر برسند.