Philoctetes

💡 I had more shows to see: first Kae Tempest’s “Paradise,” a reworking of Sophocles’ “Philoctetes” with an all-female cast at the National Theater.

نمایش‌های بیشتری برای دیدن داشتم: اول «بهشت» اثر کای تمپست، بازسازی «فیلوکتتس» اثر سوفوکل با بازیگرانی کاملاً زن در تئاتر ملی.

💡 On stage, Philoctetes limped across the shore, a wounded archer whose bitterness and integrity forced the chorus to admit that heroism sometimes looks like stubborn isolation.

روی صحنه، فیلوکتتس لنگان لنگان از ساحل عبور می‌کرد، کمانداری زخمی که تلخی و صداقتش گروه کر را مجبور کرد اعتراف کنند که قهرمانی گاهی اوقات مانند انزوای سرسختانه به نظر می‌رسد.

💡 A modern adaptation cast Philoctetes as a veteran in exile, his poisoned arrows becoming metaphors for trauma that refuses simple absolution.

یک اقتباس مدرن، فیلوکتتس را در نقش یک جانباز تبعیدی بازی می‌کند، تیرهای مسموم او به استعاره‌هایی برای آسیبی تبدیل می‌شوند که آمرزش ساده را نمی‌پذیرد.

💡 The play can be read alongside “Philoctetes,” another of the author’s late works that is similarly focused on a character whose agonizing life contains a miraculous benefit.

این نمایشنامه را می‌توان در کنار «فیلوکتتس»، یکی دیگر از آثار متاخر نویسنده که به طور مشابه بر شخصیتی متمرکز است که زندگی رنج‌آورش حاوی یک مزیت معجزه‌آسا است، خواند.

💡 Then the Trojan War dragged on for a decade, and a seer told Odysseus that the Greeks couldn’t win without Philoctetes.

سپس جنگ تروا یک دهه طول کشید و یک پیشگو به اودیسه گفت که یونانیان بدون فیلوکتتس نمی‌توانند پیروز شوند.

💡 Students reading Philoctetes debated whether persuasion without honesty counts as justice, especially when gods nudge outcomes while mortals carry consequences for decades.

دانش‌آموزانی که فیلوکتتس را می‌خواندند، بحث می‌کردند که آیا ترغیب بدون صداقت، عدالت محسوب می‌شود یا خیر، به‌خصوص وقتی خدایان نتایج را هدایت می‌کنند در حالی که فانیان عواقب را برای دهه‌ها به دوش می‌کشند.