Ophüls

💡 The director’s 1969 masterpiece, “The Sorrow and the Pity,” an intense, four-hour work that made Ophuls’ reputation, began as a project for a government-owned French broadcast network.

شاهکار این کارگردان در سال ۱۹۶۹، «اندوه و افسوس»، اثری پرتنش و چهار ساعته که باعث شهرت افولس شد، به عنوان پروژه‌ای برای یک شبکه تلویزیونی دولتی فرانسه آغاز شد.

💡 Ultimately following his father to France in 1950, Ophuls turned to making nonfiction films for French television, after trying his hand in narrative cinema.

افولس سرانجام در سال ۱۹۵۰ به دنبال پدرش به فرانسه رفت و پس از آزمودن استعداد خود در سینمای روایی، به ساخت فیلم‌های غیرداستانی برای تلویزیون فرانسه روی آورد.

💡 Critics praise Ophüls for compassionate irony, revealing desire and constraint without cruelty.

منتقدان، افولس را به خاطر طنز دلسوزانه‌اش که میل و اجبار را بدون بی‌رحمی آشکار می‌کند، ستایش می‌کنند.

💡 Max Ophüls float-tracked through ballrooms, his camera choreographing longing with elegance other directors still chase.

مکس افولس در سالن‌های رقص شناور بود و دوربینش با ظرافت، اشتیاقی را که دیگر کارگردانان هنوز در پی آن هستند، به تصویر می‌کشید.

💡 When the Nazis came to power in 1933, the Ophuls clan left Germany for Paris.

وقتی نازی‌ها در سال ۱۹۳۳ به قدرت رسیدند، خانواده‌ی اوفولس آلمان را به مقصد پاریس ترک کردند.

💡 Watching Ophüls today, you feel time looping gracefully, characters orbiting choices they both crave and fear.

امروز با تماشای آثار افولس، احساس می‌کنید زمان به زیبایی در حلقه‌ای زیبا می‌چرخد، شخصیت‌ها در حال چرخش به دور انتخاب‌هایی هستند که هم آرزویشان را دارند و هم از آنها می‌ترسند.