nuclear membrane

💡 That's not an easy task to accomplish because the nuclear membrane is a notoriously tough shield that protects our genetic code.

انجام این کار آسان نیست زیرا غشای هسته‌ای یک سپر بسیار مقاوم است که از کد ژنتیکی ما محافظت می‌کند.

💡 First, the mRNA would need a nuclear signal to be able to get through the nuclear membrane into the nucleus of a cell.

اول، mRNA برای اینکه بتواند از غشای هسته‌ای عبور کرده و به هسته سلول برسد، به یک سیگنال هسته‌ای نیاز دارد.

💡 In other words, it's not possible for the mRNA to breach the nuclear membrane and interfere with your DNA in any way.

به عبارت دیگر، mRNA به هیچ وجه نمی‌تواند غشای هسته‌ای را نقض کند و در DNA شما اختلال ایجاد کند.

💡 Damage to the nuclear membrane can alter chromatin organization, influencing cell fate.

آسیب به غشای هسته می‌تواند سازماندهی کروماتین را تغییر دهد و بر سرنوشت سلول تأثیر بگذارد.

💡 Although often conflated, the nuclear membrane refers colloquially to the envelope’s bilayers studded with pores.

اگرچه اغلب با هم اشتباه گرفته می‌شوند، غشای هسته‌ای به صورت محاوره‌ای به دولایه‌های پوشش هسته که با منافذ پوشیده شده‌اند، اشاره دارد.

💡 The resulting abnormal protein, called progerin, disrupts the nuclear membrane and is toxic to cells in many tissues.

پروتئین غیرطبیعی حاصل، که پروژرین نامیده می‌شود، غشای هسته‌ای را مختل می‌کند و برای سلول‌های بسیاری از بافت‌ها سمی است.