My Lai

💡 “If Nixon’s reality — wearing a new Ford face — continues to run the country against the law, our homes will be bloodier than the Tate-LaBianca houses and My Lai put together,” she said.

او گفت: «اگر واقعیت نیکسون - با چهره‌ای جدید از فورد - همچنان کشور را خلاف قانون اداره کند، خانه‌های ما از مجموع خانه‌های تیت-لابیانکا و مای لای خونین‌تر خواهند شد.»

💡 A historian mapping My Lai emphasized villagers’ names, refusing to let geography stand in for people who had lives, gardens, and cousins.

یک مورخ که نقشه مای لای را ترسیم می‌کرد، بر نام روستاییان تأکید داشت و از پذیرفتن جغرافیا به عنوان جایگزین افرادی که زندگی، باغ و خویشاوندی داشتند، خودداری می‌کرد.

💡 Students studying My Lai learned that accountability requires facts, courage, and communities that remember more than dates.

دانش‌آموزانی که مای لای را مطالعه می‌کردند، آموختند که پاسخگویی نیازمند حقایق، شجاعت و جوامعی است که چیزی بیش از تاریخ‌ها را به خاطر می‌سپارند.

💡 Unlike the Americans at My Lai, the revolutionaries did not typically engage in indiscriminate slaughter.

برخلاف آمریکایی‌ها در مای لای، انقلابیون معمولاً درگیر قتل عام‌های بی‌هدف نمی‌شدند.

💡 The museum’s section on My Lai asked for silence first, then offered testimonies that demanded better questions from citizens and soldiers alike.

بخش مربوط به مای لای در موزه ابتدا خواستار سکوت شد، سپس شهادت‌هایی ارائه داد که مستلزم پرسش‌های بهتری از سوی شهروندان و سربازان بود.