Mrs.

💡 She also appeared in the films “Gremlins,” “The Parent Trap” and “Mrs. Doubtfire.”

او همچنین در فیلم‌های «گرملین‌ها»، «دام والدین» و «خانم دابت‌فایر» ظاهر شد.

💡 “Did you know her name before it happened? None of us did. None of us were spending every single day talking about Mrs. Hortman — I never heard of her until after she died.”

«قبل از اینکه این اتفاق بیفتد اسمش را می‌دانستید؟ هیچ‌کدام از ما نمی‌دانستیم. هیچ‌کدام از ما هر روز درباره خانم هورتمن صحبت نمی‌کردیم - من تا بعد از مرگش اسمش را نشنیده بودم.»

💡 A historian traced when women adopted Mrs., revealing social shifts encoded in seemingly small labels.

یک مورخ، زمان به فرزندی پذیرفتن خانم [خانم] توسط زنان را ردیابی کرد و تغییرات اجتماعی نهفته در برچسب‌های به ظاهر کوچک را آشکار ساخت.

💡 All that, in turn, serves the larger message of the show, which is that the Millers aren’t sick monsters who hate America, because gosh — that Mrs. Stephen Miller just acts so darn normal.

همه این‌ها، به نوبه خود، در خدمت پیام بزرگ‌تر سریال است، که این پیام این است که میلرها هیولاهای مریضی نیستند که از آمریکا متنفر باشند، چون خدای من - که خانم استیون میلر خیلی عادی رفتار می‌کند.

💡 He gets the idea after seeing a billboard for “Mrs. Doubtfire” outside the Fox Studios lot and steals facial prosthetics from his father, who happens to be an Oscar-winning makeup artist.

او پس از دیدن بیلبوردی برای «خانم دات‌فایر» در بیرون پارکینگ استودیوهای فاکس، این ایده به ذهنش خطور می‌کند و پروتزهای صورت را از پدرش که اتفاقاً یک گریمور برنده جایزه اسکار است، می‌دزدد.

💡 She prefers Mrs. on formal invitations, though day-to-day emails drop titles and keep greetings warm.

او در دعوت‌های رسمی، خانم را ترجیح می‌دهد، هرچند در ایمیل‌های روزمره، عناوین حذف می‌شوند و احوالپرسی گرم و صمیمانه باقی می‌ماند.