Mein Kampf

💡 Libraries restrict access to Mein Kampf with contextual introductions, prioritizing education over sensationalism or uncritical circulation.

کتابخانه‌ها دسترسی به کتاب «نبرد من» را با معرفی‌های زمینه‌ای محدود می‌کنند و آموزش را بر جنجال‌برانگیزی یا گردش غیرانتقادی کتاب اولویت می‌دهند.

💡 But accurate news summaries of that plan, the “Mein Kampf” of the current Republican Party, were ubiquitous in the months before the election.

اما خلاصه اخبار دقیق آن طرح، «نبرد من» حزب جمهوری‌خواه فعلی، در ماه‌های قبل از انتخابات همه جا پخش بود.

💡 Apparently, books about Christianity's complicity with racism and white supremacy are too dangerous for midshipmen to read, but "Mein Kampf" is not.

ظاهراً خواندن کتاب‌هایی درباره همدستی مسیحیت با نژادپرستی و برتری سفیدپوستان برای دانشجویان دوره متوسطه بسیار خطرناک است، اما «نبرد من» اینطور نیست.

💡 Journalists referencing Mein Kampf must avoid amplification, framing citations within rigorous, condemnatory analysis of its harms.

روزنامه‌نگارانی که به کتاب «نبرد من» اشاره می‌کنند، باید از بزرگنمایی و قرار دادن نقل قول‌ها در چارچوب تحلیل دقیق و محکوم‌کننده‌ی مضرات آن خودداری کنند.

💡 But Hitler's book "Mein Kampf" was not banned.

اما کتاب «نبرد من» هیتلر ممنوع نشد.

💡 Courses examine Mein Kampf to understand propaganda, antisemitism, and the mechanisms by which hateful ideologies seek normalization.

دوره‌ها، کتاب «نبرد من» را بررسی می‌کنند تا تبلیغات، یهودستیزی و سازوکارهایی را که ایدئولوژی‌های نفرت‌پراکن از طریق آنها به دنبال عادی‌سازی هستند، درک کنند.