زابلی

زابلی. [ ب ُ ] ( ص نسبی ) منسوب به زابل:
وزو آفرین بر سپهدار زال
یل زابلی پهلو بی همال.فردوسی ( شاهنامه ).و رجوع به سیستانی در لغت نامه شود.
زابلی. [ ب ُ ] ( اِخ ) ابوالثنا احمدبن محمد یکی از علماء قرن دهم هجری دولت عثمانی بود و بسال 965 هَ.ق. کتابی در اعراب القرآن تألیف کرده است. ( قاموس الاعلام ترکی ). و رجوع به ریحانة الادب ج 2 ص 106 شود.

۱. مربوط به زابل.
۲. از مردم زابل: از او آفرین بر سپهدار زال / یل زابلی مهتر بی همال (فردوسی: ۱/۲۷۹ حاشیه ).

یکی از بخشهای شهرستان سراوان که از جنوب و مغرب بشهرستان ایرانشهر محدود است. منطقه ایست کوهستانی قابل کشت غلات دیمی. ۲ - مرکز بخش هم بهمین نام است که اسم قدیم آن (( مگس ) ) بوده.

(نیز: سیستانی) زبان مردم زابل، زاهدان، نیمروز و فراه افغانستان، سرخس، بایْرامالی ترکمنستان و دشت گرکان، ظاهراً بازمانده از زبان سگزی کهن. زابلی بیشترین خویشاوندی واژگانی و دستوری را با گویش های خراسانی و به ویژه زبان های ماوراء النهری و تاجیکی، بلوچی و براهویی دارد. پسوند نکره ساز آن e (کسره) است، مانند zane «زنی». علامت تصغیر ak است مگر در مورد واژه های مختوم به مصوت که در آن صورت ka است، مانند psarak «پسرک»، gad?ka «گداهه». ضمیرهای متصل که در آخر صیغه های فعل می آید عبارت اند از: o، i، ak، e، e، e، که در مورد ماضی نقلی و نقلی استمراری فرق می کند. در زابلی، b به g و h به x تبدیل می شود.
50010800

منسوب به قوم و قبایل زابل واقع در سیستان و بلوچستان در ایران. زابلیان.
تیره‌ای از سفیدپوستان شاید آریایی در میان تیره پوستان بلوچ که در شاهنامه گاهی زاول اطلاق می‌گردد.[۱]
↑ البته نباید متصور شد که منظور شاهنامه از کشور زابل ناحیه امروزی بوده، بلکه مرکز حکمرانی نیمه خودمختار زابل، در کردستان قرار داشته اما اقصا نقاط شرقی آن تا سیستان و بلوچستان امتداد داشته است شاید هم تا کشمیر.

💡 دگر لشکر زابلی سر به سر برآشفت مانند? شیر نر

💡 به جمهور گفتا که آن زابلی بیامد ابا خنجر کابلی