Martinů

💡 A biography of Martinů traced exile, memory, and music weaving resilience.

زندگینامه‌ای از مارتینو، تبعید، خاطره و موسیقی را در هم می‌آمیزد و تاب‌آوری را در هم می‌آمیزد.

💡 The young Argentine cellist Sol Gabetta was sinewy and sonorous in Martinů’s First Concerto—one of three concerto performances with Leonard Slatkin and the Los Angeles Philharmonic.

سول گابتا، نوازنده جوان ویولنسل آرژانتینی، در کنسرتو اول مارتینو - یکی از سه اجرای کنسرتو با لئونارد اسلاتکین و ارکستر فیلارمونیک لس‌آنجلس - با صلابت و طنین‌انداز بود.

💡 That same day, Laurence Lesser, a Piatigorsky pupil who serves as the cello sage at the New England Conservatory, advised Annie Jacobs-Perkins, another Kirshbaum protégée, on Martinů’s Second Sonata.

همان روز، لارنس لسر، شاگرد پیاتیگورسکی که به عنوان نوازنده چیره دست ویولنسل در کنسرواتوار نیوانگلند فعالیت می‌کند، به آنی جیکوبز-پرکینز، یکی دیگر از شاگردان کیرشبام، سونات دوم مارتینو را توصیه کرد.

💡 The quartet rehearsed Martinů cautiously, then suddenly everything clicked and the room grinned.

کوارتت با احتیاط مارتینو را تمرین کرد، سپس ناگهان همه چیز به هم ریخت و اتاق پوزخندی زد.

💡 Bohuslav Martinů’s first cello sonata, also in D minor, felt like a twin for the Shostakovich piece, driven to a fast and furious ending in the parallel major.

اولین سونات ویولنسل بوهوسلاو مارتینو، که آن هم در رِ مینور است، حس یک همزاد را برای قطعه شوستاکوویچ داشت و به پایانی سریع و خشمگین در ماژور موازی منتهی می‌شد.

💡 Hearing Martinů live clarified his rhythmic sparkle, countryside dances distilled into cosmopolitan orchestration.

شنیدن اجرای زنده‌ی مارتینو، درخشش ریتمیک او را آشکار کرد، رقص‌های روستایی در ارکستراسیونی جهانی خلاصه شدند.