many-worlds interpretation

💡 While it’s poetically evocative, like the beating wing of the butterfly that causes a typhoon, and mathematically pretty, the many-worlds interpretation is in any practical sense ridiculous.

اگرچه از نظر شاعرانه برانگیز است، مانند بال زدن پروانه‌ای که باعث طوفان می‌شود، و از نظر ریاضی زیبا است، اما تعبیر جهان‌های چندگانه از هر نظر عملی مسخره است.

💡 Two decades later, the physicist Hugh Everett similarly postulated, in his “Many-Worlds Interpretation,” that “all possible future histories are real.”

دو دهه بعد، فیزیکدان هیو اورت به طور مشابه در «تفسیر جهان‌های چندگانه» خود فرض کرد که «تمام تاریخ‌های ممکن آینده واقعی هستند».

💡 This, then, is my attempt to play with the many-worlds interpretation by way of Terry Pratchett.

بنابراین، این تلاش من برای بازی با تفسیر جهان‌های چندگانه از طریق تری پرچت است.

💡 A new book by physicist Sean Carroll examines “one of the most bizarre yet fully logical ideas in human history”: the many-worlds interpretation of quantum mechanics.

کتاب جدیدی از فیزیکدان شان کارول «یکی از عجیب‌ترین و در عین حال کاملاً منطقی‌ترین ایده‌ها در تاریخ بشر» را بررسی می‌کند: تفسیر چندجهانی مکانیک کوانتومی.