MADD

💡 Volunteers with MADD staffed a booth outside the stadium, offering ride options and a tactful script for taking keys from friends who insisted they were “fine” after drinks.

داوطلبان MADD غرفه‌ای را در بیرون ورزشگاه مستقر کرده بودند و گزینه‌های سواری و دستورالعملی مودبانه برای گرفتن کلید از دوستانی که اصرار داشتند بعد از نوشیدنی «حالشان خوب» است، ارائه می‌دادند.

💡 “What’s circulating online is absolutely false,” said Stephanie Manning, chief government affairs officer at MADD.

استفانی منینگ، مدیر ارشد امور دولتی در MADD، گفت: «آنچه در فضای آنلاین در حال گردش است، کاملاً نادرست است.»

💡 “MADD is completely committed to a vehicle technology standard that protects driver privacy.”

«MADD کاملاً به استاندارد فناوری خودرو که از حریم خصوصی راننده محافظت می‌کند، متعهد است.»

💡 Local officials partnered with MADD to audit nightlife transportation, expanding late buses and safe pickup zones so planning ahead felt normal rather than moralizing.

مقامات محلی با MADD برای بررسی حمل و نقل شبانه، گسترش اتوبوس‌های دیرهنگام و مناطق امن برای سوار شدن به اتوبوس‌ها همکاری کردند، بنابراین برنامه‌ریزی از قبل به جای اینکه جنبه‌ی اخلاقی داشته باشد، طبیعی به نظر می‌رسید.

💡 A high school assembly hosted MADD speakers whose stories replaced abstract warnings with faces, dates, and the everyday choices that prevent tragedies.

یک گردهمایی دبیرستانی میزبان سخنرانان MADD بود که داستان‌هایشان، هشدارهای انتزاعی را با چهره‌ها، تاریخ‌ها و انتخاب‌های روزمره‌ای که از تراژدی‌ها جلوگیری می‌کنند، جایگزین کرد.

💡 Watts grew up in Plano, Tex., in the 1980s, the height of MADD’s campaigns when they would place wrecked vehicles involved in drunk driving accidents on school campuses.

واتس در دهه ۱۹۸۰ در پلانو، تگزاس بزرگ شد، اوج مبارزات MADD که در آن خودروهای آسیب‌دیده ناشی از تصادفات رانندگی در حالت مستی را در محوطه مدارس قرار می‌دادند.