maccaboy

💡 "Kindly have it filled with maccaboy," he said.

گفت: «لطفاً آن را با مکابوی پر کنید.»

💡 And Mrs. Perkins finished her speech with the largest pinch of maccaboy she could possibly hold between her thumb and forefinger.

و خانم پرکینز سخنرانی‌اش را با بزرگترین نیشگونی که می‌توانست از مکابوی بین انگشت شست و اشاره‌اش بگیرد، تمام کرد.

💡 "Well, everybody has to have their pesters, and you'll have to take yours," rejoined Miss Persis Tame, taking a pinch of snuff—the real Maccaboy—twice as large, with twice as fierce an action.

خانم پرسیس تیم در حالی که کمی از انفیه مکابوی واقعی را می‌نوشید - دو برابر بزرگتر و با دو برابر شدت بیشتر - گفت: «خب، هر کسی باید مزاحم خودش را داشته باشد، و تو هم باید مال خودت را برداری.»

💡 He recreated maccaboy from period recipes, documenting fermentation steps and tobacco varieties for a heritage workshop on eighteenth-century urban life.

او ماکابوی را از دستور العمل‌های آن دوران بازسازی کرد و مراحل تخمیر و انواع تنباکو را برای یک کارگاه میراثی در مورد زندگی شهری قرن هجدهم مستندسازی کرد.

💡 The curator explained that maccaboy differed from rappee, and both left traces in account books that help historians track trade through personal consumption habits.

متصدی موزه توضیح داد که مکابوی با راپی متفاوت است و هر دو ردپایی در دفاتر حسابداری به جا گذاشته‌اند که به مورخان کمک می‌کند تا تجارت را از طریق عادات مصرف شخصی ردیابی کنند.

💡 An antique snuffbox still carried the sweet scent of maccaboy, a blend fashionable among eighteenth-century merchants who discussed shipping insurance between delicate pinches.

یک انفیه‌دان قدیمی هنوز بوی شیرین مکابوی را در خود داشت، ترکیبی که در میان تاجران قرن هجدهم که بین جرعه‌های کوچک درباره بیمه حمل و نقل بحث می‌کردند، مد روز بود.