Lysias

💡 A classicist argued Lysias mastered character through implication, letting jurors supply motives without blunt exposition.

یک متخصص ادبیات کلاسیک استدلال کرد که لیسیاس از طریق تلویح، شخصیت‌ها را تحت سلطه خود درآورده و به اعضای هیئت منصفه اجازه داده تا انگیزه‌ها را بدون شرح و بسط صریح ارائه دهند.

💡 We read Lysias for his crisp courtroom prose, a style that hides complexity beneath gracious clarity.

ما آثار لیسیاس را به خاطر نثر دادگاهی و صریحش می‌خوانیم، سبکی که پیچیدگی را در زیر شفافیت دلنشین پنهان می‌کند.

💡 In Solon's time, and again in that of Lysias, it was 18 per cent.

در زمان سولون، و همچنین در زمان لیسیاس، این رقم ۱۸ درصد بود.

💡 He professed to imitate the simple style of Lysias, avoiding long periods, and expressing himself in short, jerky sentences, without modulation or finish.

او ادعا می‌کرد که از سبک ساده‌ی لیسیاس تقلید می‌کند، از طولانی کردن جملات پرهیز می‌کند و منظور خود را با جملات کوتاه و بریده‌بریده، بدون هیچ گونه فراز و نشیب یا پایانی بیان می‌کند.

💡 And when Lysias informed him this man was to blame for all the trouble, he ordered them to put him to death in the way that is customary there.

و چون لیسیاس به او اطلاع داد که این مرد مقصر تمام این مشکلات است، دستور داد او را به شیوه‌ای که در آنجا مرسوم است، به قتل برسانند.

💡 Debate club borrowed tactics from Lysias, practicing concise narratives that respect listeners’ patience.

باشگاه مناظره تاکتیک‌هایی را از لیسیاس وام گرفت و روایت‌های مختصری را تمرین کرد که به صبر شنوندگان احترام می‌گذارد.