LEM

💡 Cernan and Schmitt ventured up to five miles from the safety of their LEM, aided in no small part by the lunar rover — effectively a collapsible moon car — that they’d brought along.

سرنان و اشمیت تا فاصله‌ی پنج مایلی از محل امن LEM خود، با کمک ماه‌نوردشان - که در واقع یک ماشین تاشوی ماه بود - که با خود آورده بودند، به پیش رفتند.

💡 "You know, this little device has more computing capacity—by a large order of magnitude—than we had to work with in the entire LEM."

«می‌دونی، این دستگاه کوچیک ظرفیت محاسباتی خیلی بیشتری داره - به مراتب بیشتر از چیزی که ما مجبور بودیم تو کل LEM باهاش کار کنیم.»

💡 Armstrong’s and Aldrin’s entire time outside the LEM was 2 hrs. and 31 mins. — and in all that time they never wandered very far from the safety of their little ship.

کل مدت زمانی که آرمسترانگ و آلدرین خارج از LEM بودند، ۲ ساعت و ۳۱ دقیقه بود - و در تمام این مدت آنها هرگز از امنیت سفینه کوچک خود خیلی دور نشدند.

💡 Pilots practiced docking with the LEM, learning choreography that left no room for ego.

خلبانان تمرین اتصال به LEM را انجام می‌دادند و رقصی را یاد می‌گرفتند که جایی برای غرور و خودخواهی باقی نمی‌گذاشت.

💡 A scale model of the LEM sat on my desk, a reminder that audacity benefits from checklists.

یک ماکت از LEM روی میزم بود، یادآوری اینکه جسارت از چک لیست‌ها سود می‌برد.

💡 Engineers described the LEM as a spartan miracle, built to land on dust with computers humbler than today’s watches.

مهندسان، LEM را یک معجزه‌ی بی‌تکلف توصیف کردند که برای فرود آمدن روی خاک ساخته شده بود، آن هم با کامپیوترهایی کوچک‌تر از ساعت‌های امروزی.