Khoikhoi

💡 She was inspired to start it after reading up on Sarah Baartman, a South African Khoikhoi woman who was ogled by Westerners during the 19th century as a freak show attraction in Europe.

او پس از خواندن مطالبی در مورد سارا بارتمن، زنی از قبیله خوی‌خوی آفریقای جنوبی که در قرن نوزدهم به عنوان یک جاذبه نمایش عجایب در اروپا مورد توجه غربی‌ها قرار می‌گرفت، الهام گرفت تا این کار را آغاز کند.

💡 Exhibits on the Khoikhoi highlighted pastoral expertise and resilience amid colonial disruption.

نمایشگاه‌های خوی‌خوی، تخصص و تاب‌آوری دامداران را در بحبوحه اختلالات استعماری برجسته کرد.

💡 Jean Burgess, a chief from the Khoikhoi group that Baartman was from, argued that Beyonce lacked "the basic human dignity to be worthy of writing Sarah's story, let alone playing the part".

جین برگس، رئیس گروه خوی‌خوی که بارتمن عضو آن بود، استدلال کرد که بیانسه «فاقد کرامت انسانی اولیه برای نوشتن داستان سارا است، چه برسد به ایفای نقش».

💡 Scholars writing about the Khoikhoi collaborate locally, correcting caricatures with lived knowledge.

محققانی که درباره خوی‌خوی می‌نویسند، به صورت محلی با هم همکاری می‌کنند و کاریکاتورها را با دانش زیسته اصلاح می‌کنند.

💡 Museums now label “Hottentot” as an offensive, colonial term for Khoikhoi peoples, explaining why respectful, accurate names matter for living communities and historical records.

موزه‌ها اکنون «هوتنتات» را به عنوان یک اصطلاح توهین‌آمیز و استعماری برای مردم خوی‌خوی معرفی می‌کنند، و این نشان می‌دهد که چرا نام‌های محترمانه و دقیق برای جوامع زنده و سوابق تاریخی اهمیت دارند.

💡 Oral histories from Khoikhoi communities foreground land, language, and dignity.

تاریخ‌های شفاهی از جوامع خوی‌خوی، سرزمین، زبان و کرامت را در اولویت قرار می‌دهند.