Justinian II

💡 Chroniclers describe Justinian II with fascination and unease, politics turning grotesque when power clings too tightly.

وقایع‌نگاران، ژوستینین دوم را با شیفتگی و اضطراب توصیف می‌کنند، و می‌گویند وقتی قدرت بیش از حد محکم می‌شود، سیاست به امری عجیب و غریب تبدیل می‌شود.

💡 Justinian II lost his throne, his nose, and then returned, a saga that reads like a grim fairy tale with coins as evidence.

ژوستینین دوم تاج و تخت و بینی خود را از دست داد و سپس بازگشت، حماسه‌ای که مانند یک افسانه‌ی پریانِ شوم با سکه‌هایی به عنوان مدرک خوانده می‌شود.

💡 Much the same thing is told of the Christian emperor Justinian II., who lived at the end of the seventh century.

تقریباً همین مطلب در مورد امپراتور مسیحی ژوستینین دوم، که در پایان قرن هفتم میلادی می‌زیست، گفته شده است.

💡 A seminar on Justinian II examined iconography that tried to control narrative as much as memory.

سمیناری درباره ژوستینین دوم، شمایل‌نگاری‌ای را بررسی کرد که می‌کوشید روایت را به اندازه حافظه کنترل کند.

💡 Justinian II., the last of the house of Heraclius, was a sovereign of a different type from any emperor that we have yet encountered in the annals of the Eastern Empire.

ژوستینین دوم، آخرین نفر از خاندان هراکلیوس، فرمانروایی بود متفاوت از هر امپراتوری که تاکنون در تاریخ امپراتوری شرقی دیده‌ایم.

💡 He proclaimed himself emperor by the title of Tiberius, third of that name, and condemned his captive rival to the same fate that he himself had inflicted on Justinian II.

او خود را با عنوان تیبریوس، سومین تیبریوس، امپراتور اعلام کرد و رقیب اسیر خود را به همان سرنوشتی محکوم کرد که خود بر ژوستینین دوم تحمیل کرده بود.