jus sanguinis

💡 In Europe, many countries — for example, Italy — do not have birthright citizenship but rather citizenship based on ancestry (jus sanguinis).

در اروپا، بسیاری از کشورها - برای مثال، ایتالیا - تابعیت از طریق تولد را ندارند، بلکه تابعیت بر اساس اصل و نسب (jus sanguinis) است.

💡 Countries using jus sanguinis grant citizenship by descent, which helps diasporas maintain ties yet complicates integration policies for residents without ancestral claims.

کشورهایی که از اصل خون استفاده می‌کنند، تابعیت را از طریق نسب اعطا می‌کنند، که به مهاجران کمک می‌کند تا روابط خود را حفظ کنند، اما سیاست‌های ادغام را برای ساکنانی که ادعاهای اجدادی ندارند، پیچیده می‌کند.

💡 We are in part a jus sanguinis nation as well in that children of American citizens who are born outside the U.S. can become citizens.

ما تا حدودی یک ملت مبتنی بر قانون خون هستیم، به این معنی که فرزندان شهروندان آمریکایی که در خارج از ایالات متحده متولد می‌شوند می‌توانند شهروند شوند.

💡 Our case study on jus sanguinis highlighted administrative proof burdens, from birth certificates to translations that decide whether a passport application succeeds.

مطالعه موردی ما در مورد اصل خون، بار اثبات اداری را از گواهی تولد گرفته تا ترجمه‌هایی که تعیین می‌کنند آیا درخواست گذرنامه موفق می‌شود یا خیر، برجسته کرد.

💡 Debates about jus sanguinis balance heritage pride with fairness, especially where mixed families and modern mobility challenge neat genealogical lines.

بحث‌ها در مورد اصل خون، غرور میراثی را با انصاف متعادل می‌کند، به خصوص در مواردی که خانواده‌های مختلط و تحرک مدرن، خطوط تبارشناسی دقیق را به چالش می‌کشند.

💡 Between 2014 and 2024, the number of Italians registered overseas rose by 40 percent, from 4.6 to 6.4 million, most through jus sanguinis claims.

بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۴، تعداد ایتالیایی‌های ثبت‌شده در خارج از کشور ۴۰ درصد افزایش یافته و از ۴.۶ میلیون نفر به ۶.۴ میلیون نفر رسیده است که بیشتر این افزایش از طریق دعاوی مربوط به خون بوده است.