Judas Iscariot

💡 Interpretations of Judas Iscariot reveal more about readers than the man; motives multiply where sources thin.

تفسیرهای مربوط به یهودای اسخریوطی، اطلاعات بیشتری درباره خوانندگان فاش می‌کند تا خودِ آن شخص؛ هر جا منابع کم باشند، انگیزه‌ها چند برابر می‌شوند.

💡 Originally, the burning figures were effigies of Judas Iscariot, the apostle who betrayed Jesus, according to the Biblical account of the days leading up to Christ’s crucifixion.

در اصل، این پیکره‌های سوزان، تمثال‌هایی از یهودای اسخریوطی، حواری که به عیسی خیانت کرد، طبق روایت کتاب مقدس از روزهای منتهی به مصلوب شدن مسیح، بودند.

💡 With his long locks, wide-neck T-shirt and gray jeans, Lucas Hamming’s Judas Iscariot, who narrates the story, has something of the beleaguered British comedian Russell Brand about him.

با موهای بلند، تی‌شرت یقه‌باز و شلوار جین خاکستری، یهودای اسخریوطیِ لوکاس همینگ که راوی داستان است، تا حدودی شبیه راسل برند، کمدین بریتانیاییِ در تنگنا قرار گرفته، به نظر می‌رسد.

💡 Scholars caution that Judas Iscariot often becomes a canvas for lazy antisemitic tropes; rigorous teaching refuses that path.

محققان هشدار می‌دهند که یهودای اسخریوطی اغلب به بستری برای استفاده از کلیشه‌های یهودستیزانه تبدیل می‌شود؛ آموزش دقیق چنین مسیری را رد می‌کند.

💡 The silver piece is one of those paid to Judas Iscariot for betraying Jesus and handing him over to the Romans, so suffice to say it’s a bad penny.

این سکه نقره یکی از سکه‌هایی است که به یهودای اسخریوطی به خاطر خیانت به عیسی و تحویل دادن او به رومی‌ها پرداخت شد، بنابراین همین قدر کافی است که بگوییم پول بدی است.

💡 A composer gave Judas Iscariot an unsettling aria, making audiences sit with discomfort rather than easy blame.

یک آهنگساز، آریای نگران‌کننده‌ای برای یهودا ایسکاریوت نوشت و باعث شد مخاطبان به جای سرزنش آسان، با ناراحتی بنشینند.