Japanese black pine

💡 But, “given the unique history of the Japanese black pine, it is truly irreplaceable,” McCabe said in an email.

مک‌کیب در ایمیلی گفت: «اما با توجه به تاریخ منحصر به فرد کاج سیاه ژاپنی، واقعاً غیرقابل جایگزین است.»

💡 She finally has the time to get at the dead branch on a Japanese black pine, looming like a giant bonsai over the R Street fence.

او بالاخره وقت می‌کند تا به شاخه خشکیده یک کاج سیاه ژاپنی برسد که مانند یک بونسای غول‌پیکر از بالای حصار خیابان آر خودنمایی می‌کند.

💡 Coastal plantings of Japanese black pine once stabilized sands; managers now balance heritage with native species restoration.

کاشت کاج سیاه ژاپنی در سواحل، زمانی شن‌ها را تثبیت می‌کرد؛ مدیران اکنون بین میراث و احیای گونه‌های بومی تعادل برقرار می‌کنند.

💡 Bonsai artists favor Japanese black pine for rugged bark and willing back-budding, qualities that reward decades of quiet attention.

هنرمندان بونسای، کاج سیاه ژاپنی را به خاطر پوست ناهموار و جوانه‌زنی معکوسِ مستعد، که پاداش دهه‌ها توجه بی‌سروصدا است، ترجیح می‌دهند.

💡 They set up orange pylon cones with signs — “Seasonal Boughs, Help Yourself” — and then they begin cutting branches off the 40-odd Japanese black pine trees that line the western edge of the courts.

آنها مخروط‌های نارنجی رنگی را با تابلوهایی - «شاخه‌های فصلی، به خودتان کمک کنید» - نصب می‌کنند و سپس شروع به بریدن شاخه‌های حدود ۴۰ درخت کاج سیاه ژاپنی می‌کنند که در حاشیه غربی زمین‌ها قرار دارند.

💡 A windswept Japanese black pine anchored the dune, its silhouette teaching resilience better than signs ever could.

یک کاج سیاه ژاپنیِ بادخیز، تپه شنی را مهار کرده بود و نیمرخ آن، بهتر از هر تابلویی، مقاومت را به مردم یاد می‌داد.