isostasy

💡 Postglacial rebound illustrates isostasy vividly: as ice sheets melt, relieved crust rises, altering shorelines, river gradients, and even regional gravity anomalies measurable by satellites.

بازگشت پس از یخبندان، ایزوستازی را به وضوح نشان می‌دهد: با ذوب شدن صفحات یخی، پوسته مرتفع‌تر می‌شود، خطوط ساحلی، شیب رودخانه‌ها و حتی ناهنجاری‌های گرانشی منطقه‌ای که توسط ماهواره‌ها قابل اندازه‌گیری هستند را تغییر می‌دهد.

💡 The metals of different density floating in mercury in this diagram illustrate isostasy according to the theory of Pratt and Hayford.

فلزات با چگالی‌های مختلف که در این نمودار در جیوه شناور هستند، ایزوستازی را طبق نظریه پرات و هیفورد نشان می‌دهند.

💡 Mountain belts persist because isostasy floats low-density crust atop denser mantle, so thickened roots help explain high elevations long after compressional forces subside.

کمربندهای کوهستانی به این دلیل پابرجا می‌مانند که ایزوستازی، پوسته کم‌چگالی را روی گوشته متراکم‌تر شناور می‌کند، بنابراین ریشه‌های ضخیم‌شده به توضیح ارتفاعات بالا مدت‌ها پس از فروکش کردن نیروهای فشاری کمک می‌کنند.

💡 This state of equilibrium, which was first recognised by Pratt, as part of the dynamics of the Earth's crust, has been named isostasy.

این حالت تعادل که اولین بار توسط پرات به عنوان بخشی از دینامیک پوسته زمین شناخته شد، ایزوستازی نامیده شده است.

💡 Coastal planners consider isostasy when projecting relative sea level, recognizing that land may rise or sink independently of global ocean volume changes.

برنامه‌ریزان ساحلی هنگام پیش‌بینی سطح نسبی دریا، ایزوستازی را در نظر می‌گیرند و می‌دانند که زمین ممکن است مستقل از تغییرات حجم جهانی اقیانوس، بالا یا پایین برود.

💡 And the third is a process known as isostasy, which keeps mountains afloat above the hot and soft mantle material in a similar way to icebergs floating in water.

و سومی فرآیندی است که به ایزوستازی معروف است، که کوه‌ها را مانند کوه‌های یخ شناور در آب، بالای مواد داغ و نرم گوشته شناور نگه می‌دارد.