In Praise of Folly

💡 Erasmus, a Dutch humanist of the Renaissance best known for his ironic essay "In Praise of Folly," would have been appalled at such a grotesque misappropriation of his name.

اراسموس، اومانیست هلندی دوره رنسانس که بیشتر به خاطر مقاله طعنه‌آمیزش «در ستایش دیوانگی» شناخته می‌شود، از چنین سوءاستفاده عجیب و غریبی از نامش وحشت‌زده می‌شد.

💡 Teachers assign In Praise of Folly to show that critique can remain playful, humane, and persuasive without cruelty.

معلمان کتاب «در ستایش حماقت» را به دانش‌آموزان تکلیف می‌کنند تا نشان دهند که نقد می‌تواند بدون بی‌رحمی، شوخ‌طبعانه، انسانی و متقاعدکننده باقی بماند.

💡 Our seminar revisited In Praise of Folly, noticing how satire exposes vanity while inviting readers to reform themselves with laughter rather than scolding.

سمینار ما دوباره به «در ستایش حماقت» پرداخت و متوجه شد که چگونه طنز، غرور را آشکار می‌کند و در عین حال خوانندگان را دعوت می‌کند تا با خنده به جای سرزنش، خود را اصلاح کنند.

💡 Miller was so spendthrift with himself, and so loud in praise of folly, that he laid himself open to every charge.

میلر آنقدر ولخرج بود و آنقدر در ستایش حماقت با صدای بلند سخن می‌گفت که خود را در معرض هر اتهامی قرار می‌داد.

💡 Illustrations in early editions of In Praise of Folly amplify Erasmus’s wit, turning marginal notes into visual jokes that survive centuries.

تصاویر موجود در نسخه‌های اولیه‌ی «در ستایش دیوانگی»، شوخ‌طبعی اراسموس را تقویت می‌کنند و یادداشت‌های حاشیه‌ای را به شوخی‌های بصری تبدیل می‌کنند که قرن‌ها دوام می‌آورند.