house of God

💡 “There is freedom in the house of God,” sang Juan Carlos Calderon quietly to himself, his hands drawn up to his chin in prayer.

خوان کارلوس کالدرون در حالی که دستانش را به نشانه دعا تا چانه بالا برده بود، آرام با خود زمزمه می‌کرد: «در خانه خدا آزادی وجود دارد».

💡 In a message to his congregation days after the cathedral went up in flames, he called it a house of God, but a home to all.

او چند روز پس از آتش‌سوزی کلیسای جامع، در پیامی به حضار، آن را خانه خدا، اما خانه‌ای برای همه نامید.

💡 A pastor reminded the congregation that a house of God should welcome doubt alongside faith, chairs alongside pews.

یک کشیش به حضار یادآوری کرد که خانه خدا باید در کنار ایمان، از شک و تردید و در کنار نیمکت‌ها از صندلی‌ها استقبال کند.

💡 “This guy was not an idiot as he looked at us. He said, ‘You don’t have to be out here, this is the house of God.

«این مرد وقتی به ما نگاه می‌کرد، احمق نبود. او گفت: «لازم نیست اینجا باشید، اینجا خانه خداست.»

💡 She found the phrase house of God complicated, yet candles and quiet helped her breathe through grief.

او عبارت «خانه خدا» را پیچیده می‌دانست، با این حال شمع‌ها و سکوت به او کمک می‌کردند تا از غم و اندوه رهایی یابد.

💡 "Why didn't you let a fallen hero, the third from this village, into the house of God?!" a bearded man bellowed at an ashen-faced priest holding a wooden cross.

مردی ریشو خطاب به کشیشی با چهره‌ای رنگ‌پریده که صلیبی چوبی در دست داشت، فریاد زد: «چرا یک قهرمان کشته‌شده، سومین نفر از این روستا، را به خانه خدا راه ندادید؟!»