hokey-pokey

💡 “Now I want you to put your left foot forward, then pull it back. Put your right foot forward, pull it back. Don’t go anywhere, just do a little hokey-pokey for me.”

«حالا ازت می‌خوام پای چپت رو جلو بذاری، بعد بکشیش عقب. پای راستت رو جلو بذاری، بکشیش عقب. جایی نرو، فقط یه کم برام ادا دربیار.»

💡 We danced the hokey pokey at a toddler party, remembering that moving joyfully together can be a very practical conflict-resolution training.

ما در یک مهمانی کودکان نوپا، حسابی رقصیدیم و به یاد آوردیم که جنب و جوش شاد با هم می‌تواند یک آموزش بسیار کاربردی برای حل اختلاف باشد.

💡 The ice-cream shop sold hokey pokey with honeycomb toffee shards, a flavor that tasted like summer field trips and sticky fingers you didn’t mind washing twice.

بستنی‌فروشی، هاکی پوکی با تکه‌های تافی لانه زنبوری می‌فروخت، طعمی که مزه‌ی اردوهای تابستانی و انگشت‌های چسبناکی می‌داد که از دو بار شستنشان بدتان نمی‌آمد.

💡 Unschooled, synapse-challenged, her audience nevertheless could tell the difference; they knew the distinction “between Beethoven and the Hokey-Pokey.”

مخاطبان او که آموزش ندیده و دچار مشکل سیناپسی بودند، با این وجود می‌توانستند تفاوت را تشخیص دهند؛ آنها تمایز «بین بتهوون و هوکی-پوکی» را می‌دانستند.

💡 In the United Kingdom—where its long, strange history begins—the hokey-pokey is known as the hokey-kokey.

در بریتانیا - جایی که تاریخ طولانی و عجیب آن آغاز می‌شود - هاکی-پوکی به عنوان هوکی-کوکی شناخته می‌شود.

💡 A choir improvised the hokey pokey in four-part harmony, because musicians can’t resist overachieving even with deliberately silly material.

یک گروه کر، این قطعه‌ی هوکی پوکی را به صورت بداهه و در هارمونی چهار قسمتی اجرا کردند، زیرا نوازندگان حتی با قطعات عمداً احمقانه هم نمی‌توانند در برابر زیاده‌روی مقاومت کنند.