Hedda Gabler

💡 The set for Hedda Gabler used clean lines and a single wilting plant, an elegant indictment.

در صحنه‌ی نمایش هدا گابلر از خطوط تمیز و یک گیاه پژمرده استفاده شده بود، که خود نشانه‌ای زیبا از محکومیت بود.

💡 Their productions of “Hedda Gabler” went straight for the dialectical fire.

اجراهای آنها از «هدا گابلر» مستقیماً به سمت آتش دیالکتیکی رفت.

💡 After seeing Hedda Gabler, the class debated agency versus constraint, and nobody checked their phones for thirty blessed minutes.

بعد از دیدن هدا گابلر، کلاس در مورد اختیار در مقابل محدودیت بحث کرد و هیچ کس به مدت سی دقیقه‌ی مقدس تلفن‌هایش را چک نکرد.

💡 But unlike “A Doll’s House” and “Hedda Gabler,” which are never out of the repertory for long, “An Enemy of the People” has gathered dust on the academic sidelines.

اما برخلاف «خانه عروسک» و «هدا گابلر» که هیچ‌وقت برای مدت طولانی از فهرست آثار حذف نمی‌شوند، «دشمن مردم» در حاشیه دانشگاه‌ها خاک می‌خورد.