Hazlitt

💡 A first edition of Hazlitt vanished at auction, replaced by sighs and a diligent saved search.

اولین نسخه از کتاب «هازلیت» در حراجی ناپدید شد و جای خود را به آه و ناله و جستجویی سخت و نجات‌یافته داد.

💡 The lecture paired Hazlitt with Montaigne, trading essays like postcards across centuries.

این سخنرانی، هازلیت را در کنار مونتنی قرار داد و مقالاتش را مانند کارت پستال‌هایی از قرن‌های مختلف رد و بدل کرد.

💡 On a hammock in August 1981, discovering William Hazlitt in a paperback borrowed from the owners, overlooking a pond, not too buggy.

در آگوست ۱۹۸۱، روی یک تخت آویز، ویلیام هزلیت را در کتاب جلد شومیزی که از صاحبخانه قرض گرفته بود، مشرف به برکه‌ای، نه چندان پر از کالسکه، پیدا کردم.

💡 Reading Hazlitt in a café, you hear modern criticism’s roots—wit with a scalpel, empathy under the jokes.

با خواندن آثار هازلیت در یک کافه، ریشه‌های نقد مدرن را می‌شنوید - بذله‌گویی با چاقوی جراحی، همدلی زیر شوخی‌ها.

💡 As William Hazlitt, the 18th-century essayist and celebrated mocker of Wordsworth might have said, disbelief is the new spirit of the age.

همانطور که ویلیام هزلیت، مقاله‌نویس قرن هجدهم و مسخره‌کننده‌ی مشهور وردزورث، احتمالاً گفته است، ناباوری روح جدید این عصر است.

💡 He approximated a quote from William Hazlitt, an English writer: “Death conceals everything but truth and strips a man of everything but genius and virtue.”

او تقریباً به نقل قولی از ویلیام هزلیت، نویسنده انگلیسی، اشاره کرد: «مرگ همه چیز را جز حقیقت پنهان می‌کند و انسان را از همه چیز جز نبوغ و فضیلت تهی می‌سازد.»